Achter namen doen glim lachen

Kent u de website Signalering Onjuist Spatiegebruik? Het moge duidelijk zijn waar deze mensen voor dan wel tegen strijden hoewel er mensen schijnen te zijn die denken dat men zich daar verzet tegen de toenemende verspreiding van ruimteafval. Maar dit terzijde. Hoe lang deze gewoonte, ook bekend onder de naam 'Engelse ziekte', al rondwaart in de Nederlandse taal, ik weet het niet. Maar ik weet wel dat sommige woorden, aldus opgebroken, bij mij aanleiding geven tot een glimlach. Dezelfde gezichtsuitdrukking wil zich wel van mij meester maken bij het zien van sommige achternamen in combinatie met een activiteit of het beroep van die persoon. Laat ik met de laatste groep beginnen, de aptoniemen. Ik zet er een paar onder elkaar; verdere toelichting is veelal overbodig.

Je zou zweren dat het een gefabriceerd bericht is. Niet dus!

Zo heten en dan de baas zijn van de justitiële inrichtingen, je verzint het niet. Maar in eerste instantie keek ik meer op van de wijze waarop de man over een asielzoeker praat. Dat ziet hij kennelijk als iets dat je klaarmaakt voor transport... Alsof je het over een lading tomaten hebt. Overigens vertoont hij een grote gelijkenis met de bekende deskundige dr. R. Clavan.

Minister wie?

-

Uit: NRC 3-9-13

Ik denk niet dat ik iemand snel zal adviseren om voor 'iets lekkers' naar een McDrive te gaan. Wel is het raadzaam dat mijnheer Bril zich tot zijn opticien wendt. Misschien toch maar sterkere glazen? 

Voor dit soort humoristisch bedoelde stukjes, en dat zijn ze vaak ook , is het zaak e.e.a. zo kort en bondig mogelijk weer te geven. Daarom vraag ik me af wat de relevantie is van de mededeling 'op weg naar mijn zus'. De enige verklaring die ik kan verzinnen is dat er daar kennelijk niets lekkers is te krijgen. Nou, dat weet zus dan ook weer...

Tja, en dan die vreemde gewoon te om best aan de Nederlandse woord en op te knippen. Zo erg is het nog niet want meestal ontstaat er wel iets leesbaars maar wordt de betekenis wat anders. En soms onbedoeld geestig zoals deze. 

Uit: NU.nl 9-3-14

Zo'n koppenmaker moet de zaak natuurlijk aan de beschikbare ruimte aanpassen. De houder van een vals paspoort is misschien wel een 'valspaspoorthouder'. Maar ja, dat is geen woord dat in de van Dale voorkomt dus dan maar deze oplossing gekozen. Nou dekt de vlag de lading toch al niet. Het gaat hier om een gestolen paspoort en dat zal meestal niet vals zijn.

Uit: Castricums Weekblad 5-6-13

Hier heeft de koppenmaker de tekst niet (goed) gelezen want daar staat het wel juist. Mogelijk hield hij rekening met de naderende bouwvakvakantie.

Klokken luider

Tot slot het bewijs dat de Engelse ziekte niet alleen in Nederland voor komt (en niet: voorkomt) maar ook in Vlaanderen.

Een gevalletje onderbroeken lol.

In plaats van kaarten

Familieadvertenties, en meer in het bijzonder rouwadvertenties, hebben mijn warme belangstelling. Niet alleen omdat ik genealogisch geïnteresseerd ben in achternamen, maar ook omdat je er nog wel eens memorabele teksten in tegen komt. En dan bedoel ik niet 'memorabel' in de zin van 'ter herinnering aan de overledene', het gaat mij meer om het merkwaardige van sommige teksten of soms ook om taalfouten of een fraai gedichtje. Om maar met die teksten te beginnen, het is toch goed gebruik in dit land om de doden te prijzen, in ieder geval zo kort na een overlijden. Het is zelfs zo'n algemeen aanvaard gebruik dat je zou kunnen zeggen dat het gezegde 'van de doden niets dan goeds' een echte dooddoener is. Maar zoals wel bij meer onderwerpen het geval is, niet iedereen kan het opbrengen zich aan dit gebruik te houden. Een enkele keer zie je dat er wat twijfelachtige kwalificaties worden gebruikt of zelfs rekeningen worden vereffend. Dat soort advertenties neem ik graag in mijn verzameling op. Zo ook aperte taalfouten. Los van de verantwoordelijkheid van de opsteller van zo'n tekst, vraag je je af of de krant daar ook nog niet een kritische blik op zou kunnen werpen. 
Over het algemeen zal ik hier geen integrale advertenties tonen, de reden daarvoor moge duidelijk zijn. Maar zoals op elke regel zijn ook hier uitzonderingen. En hier is meteen de eerste, een gedicht met een fraaie pointe.

Onderstaande tekst komt uit een advertentie uit 2011. Kennelijk is dit medisch (niet?) handelen na dertien jaar nog niet vergeten.

In deze Belgische kennisgeving krijgen buurvrouwen of andere kennissen de rekening gepresenteerd voor, tja waarvoor? Omdat ze geen koffie bij/met Mariëtte wilden komen drinken? Maar dat hetgeen er (niet) gebeurd is de overledene hoog heeft gezeten, dat is wel duidelijk.

Op de achterpagina van de NRC staat dagelijks een kleine belevenis van een lezer(es), een zogenoemd Ikje. Op 8 juni van het vorig jaar zag deze het licht.

De titel van dit blogje 'In plaats van kaarten' wordt nogal eens in rouwadvertenties gebezigd. Het zal wel aan mij liggen maar ik denk dan altijd dat betrokkene niet meer komt klaverjassen.